از اتوبان صدر متنفرم، یعنی در واقع از این تغییر سرعت‌هایش متنفرم؛ من خوشم می‌آید وقتی رانندگی می‌کنم و I will survive را با اجرای cake می‌شنوم، مثل روانی‌ها داد بزنم: ”فک کردی دراز به دراز [برات] می‌میرم، یه یه یه“. همین چند روز پیش داشتم می‌رفتم دیدنِ دوستی و همین که وارد تونل شدم آهنگِ مربوطه شروع شد، تا می‌خواستم بزنم زیر آواز و ادعا کنم که اصلن تخمم هم نیست که طرف رفته، سرعتم می‌رفت بالای 60 و باید حواسم را جمع می‌کردم روی بالا نرفتن سرعت، بیرون تونل هم که فکر کنم هر پونصد متر باید سرعتم را تغییر می‌دادم، این شد که تا آخر آهنگ نتوانستم باهاش همراهی کنم. موقعی که داشتم از خانه دوستم مست برمی‌گشتم، کُند رانندگی می‌کردم، خیلی کندتر از آمدنم، سرعتم از 50 بالاتر نمی‌رفت، تا پخش را روشن کردم و دو تا آهنگی که به حس‌وحالم نمی‌خورد را رد کردم، رسید به سخنرانیِ کاف که از اینترنت گرفته بودم. در واقع این‌جوری بود که فولدر دانلودهای صوتی‌ام را ریخته بودم روی کول‌دیسک و آن سخنرانی هم همراه موزیک‌های دیگر از آن‌جا سر درآورده بود. سخنرانی را قبلن یک بار دیگر گوش داده بودم، فارغ از محتوایش درباره‌ی حرکتِ ذرات بنیادی و امکانِ بسطِ قوانینِ آن، به قوانینِ طبیعی – که خوب اصلن ازش سر در نمی‌آورم-، برای شنیدنِ صدایش گوشش داده بودم. موقعی که داشت برای فتح باب، مثالی از فوتبال می‌زد، قلبم فشرده شد؛ به نظرم بی‌نهایت آدم دلتنگی آمدم، به نظرم کنترل سرعت‌های اتوبان صدر مرا یاد مکالمه‌ای کهنه انداخت؛ مکالمه‌ای که در آن دوستم بِهِم هشدار داده بود با سرعت توی روابطم پیش نروم و سرعت مطمئنه را رعایت کنم و گفته بود همیشه تختِ گاز رفتنم کار را خراب می‌کند، من دقت کرده‌ام همین قانون‌ها حالم را خراب می‌کنند، همین حساب کردنِ این‌که الان نباید بهش خیلی نزدیک شوم و همین که باید مثل یویو بازی کنم و منتظر حرکت‌های کُند و از سرِ حسابِ دیگری بشوم، از همین برنامه‌ریزی‌هایی که اساسن توش ناموفقم، بدم می‌آید. به نظرم هر روز دارم کوله‌باری از دلتنگی را با خودم توی اتوبان‌ها جابه‌جا می‌کنم: نیایش شرق، کردستان جنوب، همت شرق و برعکس. هر روز به آدم‌هایی که باید روزم را باهاشان سر کنم و نمی‌کنم، فکر می‌کنم و از این وضعیت خسته‌ و غمگینم و خسته و غمگینم از این‌که خسته و غمگینم. به نظرم که اصلن رانندگی را دوست ندارم، هیچ وقت هم نداشته‌ام، من آدمی هستم که باید سوار مترو شود، الکی ایستگاه عوض کند، کمی پیاده برود و بعدش هم دربست بگیرد و خلاص.

پی‌نوشت: ”در حال حاضر، مشغولِ ذخیره‌ی تمامِ عشقم برای کسی هستم که عاشق من است … یه یه یه“

Advertisements

هر آدمی به احتمال زیاد در طول زندگی یک عاشق اثیری داشته یا عاشقِ اثیریِ کسی بوده. عاشق اثیریِ آدم کسی است که معمولن بین 20 تا 25 سالگی، محضر آدم را درک می‌کند و در دام عشقِ آدم اسیر می‌شود، مهم‌ترین ادعا و عاملِ هویت‌بخشِ عاشق اثیری، پیمانِ ناگفته‌ای مبنی بر عاشقیتِ بی‌قید و شرط است. عاشق اثیری یک جوری به آدم نگاه می‌کند که انگاری همان آن، شروع کند به خواندنِ ترانه‌ی «کسی مثلِ تو»ی ون موریسون؛ ادعا این است: تویی که دقیقاً می‌توانی مرا راضی کنی!
عُشاقِ اثیری برای معشوق‌شان کارهایی می‌کنند که هیچ کس انجام نمی‌دهد: دوستی داشتم که هر سال حامله می‌شد و پولِ یکی‌دو تا از سقطِ جنین‌هایش را عاشقِ اثیری‌اش داده بود، یا مثلاً عاشق اثیریِ دیگری می‌شناسم که با رضایتِ تمام پذیرفته بود معشوقش با کلِ تهران عشق‌بازی کند و تهش هم با یکی دیگر ازدواج کند و مواردی از این دست.
برای آدم‌هایی مثل من که با خودشان خوب نیستند، عاشق اثیری نمادِ شکست ا‌ست: طرف آن‌قدر داغان است که عاشقِ من است! چه فضاحتی از این بالاتر! آدم‌هایی مثل من، منتقدِ درجه‌ی یک عاشق اثیری –که از قضا بی‌شباهت به خودشان هم نیست- هستند. عاشق اثیری آخرین انتخابِ آدم‌هایی مثل من هم نیست چرا که پذیرشِ عاشقِ اثیری به منزله‌ی پایان دادن به مرافعه با خود است، آشتی و سازش و در نهایت یک‌جور تغییر! حالا از همه‌ی این سختیِ تغییر و میل به جنگ و ستیز که بگذریم، به هر حال، بودنِ چنین مواردی در جهان، تهِ تهش خوش‌حال‌کننده هم هست؛ یعنی خوب، بعضی وقت‌ها، آدم بدش نمی‌آید یک ترانه‌ی رومانتیک بشنود، چیزی مثلِ ون موریسون.
مهم‌ترین مسئله‌ای که نباید آدم فراموش کند، این است که این عشق‌های اثیری هم مثل هر چیز دیگر، تاریخ مصرف دارند و اگر تاریخِ انقضاشان طولانی شود، ممکن است آدم را دچار این توهم بکنند که مادام‌العُمر، چنین امکانی هست؛ یک نفری آدم را با همه‌ی تخمیت‌اش (که خوب پیری هم بهش اضافه می‌شود) می‌خواهد و آدم هر گهی بخورد، طرف با پایمردی، با یک شاخه گل در آستینش منتظر نشسته است تا یک روز به وصل آدم برسد؛ عاشقِ اثیری به تصاحبِ بدن راضی نیست، مسئله‌ی او چیزی ورای مرزهای تن است، چیزی که واقعن معلوم هم نیست، چیست و عمومن با وسواس‌های شخصیتیِ عاشق تعریف می‌شود. در واقع عُشاقِ اثیری همه وسواسی و به نوعی پرفکشنیست‌اند.
عاشقِ اثیری من از آن‌دسته عُشاقی بود که سال‌ها پاسوزِ من شده بود و از آن‌جا که نسبتِ فامیلی هم داشتیم، به نوعی امیدِ مامان‌بابام هم محسوب می‌شد؛ یعنی آن‌ها هم با این‌که مثلِ من معتقد بودند عاشقِ اثیری‌ام به‌درد نمی‌خورد، تهِ دلشان از وجودش خوش‌حال بودند و چون طرف، دوره‌ی طولانی‌ای را به‌تنهایی گذرانده بود و به نظر می‌رسید در این دوازده سیزده سال، رابطه‌ی عاطفیِ جدی دست‌وپا نکرده و قصدش را هم ندارد، همه تهِ ذهنمان بود که او با عشقِ من پیر می‌شود؛ تا این‌که همین چند روز پیش خبر رسید که عاشقِ اثیری‌ام از این مقام استعفا کرده و در سن چهل‌وسه سالگی مرتکب ازدواج شده. این خبر، مثل آمارهای تکان‌دهنده‌ای که طرفدارانِ محیط زیست از پایانِ ذخیره‌‌ی سوخت‌های فسیلی و پایانِ عمرِ خورشید و سوراخ شدنِ لایه‌ی اُزُن می‌دهند، خانواده‌ی ما را به فکر وادار کرد: همه‌ی ما به این فکر کردیم که آیا واقعن فرصت‌های ما به پایان می‌رسند؟ با از دست رفتنِ این امکان، چه شانس‌های دیگری موجود است؟ تا پایانِ خورشید، یا اصلن جهان، چقدر زمان داریم؟ و همه‌ی این سوال‌ها در واقع قلب‌شده‌ی این سوالِ اصلی‌اند: «آیا هرگز کسی پیدا می‌شود که مرا این‌طور دوست بدارد»؟

به نظرم همین موقع‌ها بود، حالا که درست فکر می‌کنم به نظرم اسفند هفتاد و هفت بود، همان سالی که جامعه و توس را بستند، همان سالی که قتل‌های زنجیره‌ای اتفاق افتاد، همان سالی که یک دیوانه‌ای ادعا کرد قتل‌ها کار اصلاح‌طلب‌ها بوده، همان سالی که میلوشه‌ویچ مهم‌ترین آدم نامه‌های من بود، اسفندِ همان سال بود که هم‌کلاسی‌ام – که نیمکتِ جلویِ من می‌نشست- برگشت و برای مدتِ طولانی، زُل زد به من، خیلی عمیق در حالی‌که توی چشم‌هاش خیس بود. یک‌آن احساس کردم تکیدگی و رنگ‌پریدگی و حالِ خرابم را فهمیده و همین الان است که بلند شود و بی‌خیالِ معلم و بچه‌ها بغلم کند، با هم زار بزنیم و بگوید جهان چه جایِ کثافتی است و مثلن ما آدم‌های نحیف و داغون به چه دردِ این دنیا می‌خوریم و آیا اصلن بهتر نیست به نشانه‌ی اعتراض به بی‌عدالتی خودمان را در میدانِ اصلی شهر، دار بزنیم –همان میدانی که یکی دو ماه بعد گل‌فروشی را درش دار زدند که ما هر سال گل‌های روز معلم را ازش می‌خریدیم. من هم زُل زده بودم تویِ چشم‌هاش، آخرش به حرف آمد؛ گفت که چقدر پوستم خوب است و ازم پرسید با چه صابونی صورتم را می‌شورم، وا رفتم: دستِ کم دو سال جلوی من نشسته بود، با هم نان‌ونمک خورده بودیم، کلی خاطره‌ی مشترک داشتیم، مهم‌تر از همه هر دو تامان عاشق آیدا بودیم و دُرُست که من موفق‌تر بودم- اما از من چیزی جز پوستم نمی‌دید، نمی‌دید که آرایشِ درونی‌ام پاک بِهَم ریخته و به معنای واقعی داغونم. همیشه به این فکر کرده‌ام که اگر آن لحظه سکوت کرده‌ بود و همان‌جوری با چشم‌های مرطوبش نگاهم کرده بود، ممکن بود تا آخرِ عمر حسِ عمیقی از درکِ دردِ مشترک را برایم به جا می‌گذاشت یا نه، چون آدمی نبود که باهاش رفاقت کنم خیسیِ چشم‌ها هم بخار می‌شد؟ به هر حال آن لحظه، یک نقطه‌ی بحرانی در نمودارِ زندگی‌ام بود؛ با همه‌ی فرضیاتی که قبلن هم داشتم، آن‌جا بود که مطمئن شدم نزدیکیِ فیزیکی باعثِ درک و نزدیکیِ روانی نمی‌شود، البته کتمان نمی‌کنم که ماجرا آن‌قدر دردناک بوده که تا امروز هم‌چنان به دنبال استثنائی برای ردِ این قضیه، دهنِ خودم را سرویس کرده‌ام؛ هر بار از سرِ نو.
هفته‌ی پیش میانِ معاشقه با کاف برای چند لحظه بهش پُشت کردم، در حالی که ازش فاصله داشتم با انگشتِ اشاره‌ی دستِ چپش، از سرِ شانه‌ام را ناز کرد تا کمرگاهم و دوباره برگشت بالا و همین کار را پنج بار تکرار کرد؛ خیلی نرم، خیلی لطیف، وقتی به کمرم می‌رسید مورمورم می‌شد، چشم‌هام را بسته بودم، لبخندِ عمیقی داشتم و به نظرم می‌توانستم سال‌ها در همان وضعیت بمانم، همان موقع گفت چقدر پوستم نرم است و با این‌که اولین باری نبود که این را می‌گفت، نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که آن نقطه بحرانی جلوی چشمم زنده شد، انگار یک لحظه می‌خواستم دستش را بگیرم و فرو کنم زیر پوستم و بهش بگویم زیرِ پوستِ من، تویِ‌تویِ من را ببین، تیز و زخمی!
کُلِ هفته داشتم به این فکر می‌کردم که اصرارم برای نزدیک شدن چه معنایی دارد، میلِ مرگ‌بارم برای باز کردن و گشودن خودم، برای نشان دادنِ سیاهیِ درونم به دیگری، آیا عملن وحشتم از نزدیکی نیست؟ آیا در تمامِ این سال‌ها با نشان دادنِ دل‌وروده‌ام نخواسته‌ام آدم‌ها را بترسانم؟ آیا همه‌ی وحشتِ من این نیست که کسی نزدیک شود و نخواستنی بودنم را با رفتنش تأیید کند؟ آیا بدیِ من واقعی است یا تمهیدی برای دور کردنِ آدم‌ها؟ من: موجودِ کوچولویِ مضحکی که ادای هیولا را خوب درمی‌آورد؟

چشمم را که باز کردم این‎ حس‎ها را توی دهنم و تهِ گلوم داشتم؛ احساسِ عمیقِ دل‎گرفتگی و تنهایی، مثل یک صبحی که توی هتلی در اصفهان چشمم را باز کردم و احساس کردم دهنم پر از خاک و چربی‎ و تنهایی‎ست، شب قبلش برای اولین و آخرین بار در عمرم بریانی خورده بودم و وقتی آمدم هتل دیدم مسواکم را جا گذاشته‎ام. اواخر اسفند بود و هوای اصفهان پُر بود از گرده‎ی درخت‎هایی که مشغولِ جفت‎گیری بودند، محض رضای خدا یک مولکول آب هم توی هوا نبود، فقط خشکی و خاک‎آلودگی و دلتنگی برای تهران و دوست پسرِ وقت. دیشب هم دختر خاله‎م زنگ زد و خبر داد عروسیش افتاده اواخر شهریور، من هم خیلی کلیشه‎ای یاد شکست‎های عاطفیم افتادم، باید می‎خوابیدم تا فراموش می‎کردم و چون روی تختم پر از لباس و آت‎وآشغال بود و حوصله‎ی مرتب کردنش را هم نداشتم، رفتم توی اتاق سابقم که حالا یک جورایی انباری است که تخت دونفره‎ای هم توش گذاشته‎اند، از این تخت‎هایی که قاب ندارند و خیلی مینی‎مال‎ند: تشک روی باکس چوبی. در حال خواندن مقاله‎ی خیلی بی‎مزه‎ای درباره‎ی بنیان‎های قانون اساسی خوابم برد و این‎جوری از خواب پا شدم: با حسِ عمیقِ تنهایی که تخت هم تشدیدش می‎کرد.
توی مسیر سعی کردم مشکلاتم را بررسی کنم و ببینم در چه صورت زندگیم بهتر می‎شد، به این نتیجه رسیدم اگه پول داشتم این وضعیتم نبود و الان لااقل عید می‎توانستم بروم برلین و با سارا وقت بگذرانم، یا اصلن خیلی دستِ پایینش این بود که اتاقی برای خودم اجاره می‎کردم که لازم نبود توش قواعد مدنی را رعایت کنم، کون‎لخت می‎چرخیدم و هر وقت دوست داشتم گوز می‎دادم، با کفش می‎رفتم تو رختخواب و تخمه می‎شکستم و پوستش را می‎ریختم کف اتاق… به این‎جا که رسیدم دلم برای خودم سوخت: اوج نافرمانی‎ام ریختنِ پوست‎تخمه کفِ اتاق بود، همین؟ واقعن همین؟
به رئیسم زنگ زدم و گفتم برای پروژه‎ای که کار می‎کنم باید بروم کتاب‎خانه، دروغ گفتم، اصلش این بود که چشمِ دیدنِ کسی را نداشتم. هر از چندی این حال بهم دست می‎ده، آدمی می‎شوم بی‎نهایت رنجور که باید عینک آفتابی بزنه تا دیده نشه و هیچ دیالوگی برقرار نکنه تا خودش را زخم‏ و زیلی و جِرواجر نکنه. رفتم کافه و به تمام راه‎هایی که می‎توانم ازشان پول دربیارم فکر کردم، همین‎طور تمام کسایی که در یک سال گذشته بهشان فکر کرده بودم یا باهاشان رابطه‎ برقرار کرده بودم را مرور کردم و مطمئن شدم هیچ وقت پول‎دار نخواهم شد و به احتمال زیاد هیچ وقت دوباره عاشق نخواهم شد؛ من یک آدمِ نیمه‎واقعی‎ام، تمام آدم‎هایی که ازشان خوشم آمده و خواهد آمد، کلن رابطه‎شان با واقعیت از یک جاهایی قطع شده و دنیاشان از دنیای من هم انتزاعی‎تر، ذهنی‎تر و غیرواقعی‎تره و بدتر از من توی زندگی‎شان درمانده‎ و به‎گا رفته‎ن. من هم دیگر بیست سالم نیست که بتوانم خودم را وقف آن دنیا کنم و اصلن کاملن هم مالِ آن دنیا نیستم، آدمی هستم که این وسط ایستاده‎م؛ هر دو طرف به عنوان خارجی بِهِم نگاه می‎کنن، من یه مهاجرم که اتاقی از خودش نداره و بدتر از همه، تخمه هم دوست نداره.

 

1.

زایمان کرده‎ام و منتظرم بچه را بدهند بِهِم، یک دفعه صحنه عینِ فیلم‎های فلینی شلوغ می‎شود و من می‎روم سمتِ تشتِ سفیدی که بچه را گذاشته‎اند توش. بچه را بغل می‎کنم، بِهِم می‎گوید دوستم دارد، خیلی زشت است اما بالاخره بچه‎ی باادب و شیرین‎زبانی است.

2.

دنبالِ پدرِ بچه می‎گردم، پشتش به من است، یک پیراهنِ مردانه‎ی سفید پوشیده که سوتینِ سفیدش از زیرش پیداست. می‎خواهم بفرستمش داروخانه پمپرز بگیرد، با اعتقادِ راسخ اعلام می‎کند بچه چیزی دفع نمی‎کند. شلوارِ سفیدِ بچه که کنارم ایستاده از تمیزی برق می‎زند. می‎برمش توالت عمومی، جلوی روشویی شلوارش را درمی‎آورم و می‎تکانم آن تو، گُه تمامِ روشویی را می‎گیرد. بچه سمتِ چپم ایستاده، قد کشیده اما هنوز به کاسه‎ی روشویی نمی‎رسد؛ من صورتم را می‎گیرم سمت راست و جلوی بالا آوردنم را می‎گیرم. توی آینه زنِ چادری‎ای را می‎بینم که رویش را می‎پوشاند.

3.

توی آسانسور هستیم؛ من و بچه، یک زوج پیر و یک زنِ چاقِ میان‎سال که از پشتِ عینک آفتابی زل زده به من. تقریبن تا کمرِ بچه‎ام و تردید دارم زن زل زده به من یا آلتِ بچه.

4.

توی مهمانی خانوادگی هستیم (ممکن است عروسی باشد) به فامیلی که سال‎ها پیش باهاش سَروسِری داشتم می‎گویم ای کاش او پدر بچه بود و پُک عمیقی به سیگارم می‎زنم (ممکن است مست به نظر بیایم).    

 

امروز کلن به سردرد گذشت. هفت ساعت پُشتِ هم داشتم به ترتیب حرف‌هایی که باید رئیسم توی جلسه بزند فکر می‌کردم و ساختارِ درستش را پیدا‌ نمی‌کردم. بی‌حوصله و کلافه و بی‌نتیجه رفتم کافه. چند وقت پیش کافه‌ای کشف کرده بودیم که موزیک خوب می‌گذاشت و طبقه‌ی بالاش می‌شد راحت سیگار کشید، فکر کردم بروم قهوه بخورم، البته که سیگار نداشتم و فکر کرده بودم حالا از یکی تو کافه می‌گیرم. آمریکانو سفارش دادم، اسپرسو آوردند در ابعادِ آمریکانو، موزیک هم همان دفعه‌ی قبلی بود، اصلن معلوم بود یک سلکشن بیش‌تر ندارند و آن‌هم معلوم نیست از کجا آمده. این‌جوری شد که کلافه‌تر و با تپشِ قلب برگشتم خانه. توی راه کافه‌چی را نفرین می‌کردم و به خودم قول دادم هیچ وقت دوباره آن‌جا برنگردم. Read More

یک ماه بعد از جدایی رفتم سفر، همان‌جا بود که اولین بار یگانه را دیدم. سه روزه رفته بودیم کرمان؛ سرد بود و من آدمِ منقبضی بودم. عصرِ روزِ دوم رفتیم ویرانه‌های بم را ببینیم، یگانه قبل از زلزله آن‌جا بود و من اولین بارم بود، تا هم‌سفرها دور شدند سیگاری خالی و پر کردیم. تاریکی به تاریکی افزوده می‌شد و ما به ‌هم نزدیک می‌شدیم.
تازه همان وقت‌ها بود که الکل را کشف کرده بودم، برای مدت کوتاهی الکلی شدم، آن‌زمان سکسِ مرتب و درست‌حسابی نداشتم؛ هر از چندی در مستی اتفاق‌هایی می‌افتاد، اول‌ها با کسایی که شوهرِ سابق باهاشان مشکل داشت و بعدش با هر کس که مست می‌کردم می‌توانست اتفاق بیوفتد؛ شاید هم درست‌ترش این است: با هر کس تنها بودم و مست می‌کردم اتفاق می‌افتاد. یکی دو روز بعدش هم سرخورده و گاهن غمگین می‌شدم؛ جایِ خالی، خالی‌تر می‌شد.
مشوقم یگانه بود: اصرار می‌کرد همان‌طور که طرف‌دارِ جداییِ دین از سیاست هستیم، باید بپذیریم که عشق هم از سکس جداست، استدلالش هم مبتنی بود بر کسبِ لذتِ حداکثری و حفظِ تسلط بر وضعیت، کلن ایده‌اش این بود که آدم نباید درگیریِ عاطفی پیدا کند. من نه مسلط بودم ونه درگیر، ایده‌ی خاصی هم نداشتم، روشش را بدیلی می‌دیدم برای زندگیِ به‌گا رفته‌ام.
خاطره‌ای از آن سکس‌ها ندارم، با هیچ کس بیش‌تر از سه بار نخوابیدم و یک‌باری هم که فهمیدم یکی از آن‌ها دوست‌دختر داشته مجبور شدم در یک هفته دو بار روانکاوم را ببینم، بینِ این دو قرار هم یک بطری اسمیرنوفِ چهل و پنج درصدی را با دو نفر خوردم، بیدار که شدم لخت بودم و نمی‌دانستم با کدامشان خوابیده‌ام یا با هر دوتاشان؛ این‌ها دُرُست همان وقتی بود که به سفارت انگلیس حمله شد، اصلن همان شبِ کذایی بود که فهمیدم. بعدش یکی از آن دو دوست از ایران رفت- بدونِ خداحافظی، من و آن دیگری هم هیچ وقت به هم زنگ نزدیم، تصادفن یک بار در کافه هم‌ را دیدیم، همین و تمام. سکس‌های این دوره کارکردشان انتقام بود، محرکشان خشم بود؛ عزاداری بودند برای رابطه‌ی از دست‌رفته.
دوره‌ی بعدی شروع کردم به عاشق شدن؛ انگار بخواهم به سکس مشروعیت بدهم یا نه، شاید هم می‌خواستم به عنوانِ کلیدِ ورود به رابطه‌ای عاشقانه ازش استفاده کنم؟ این دسته سکس‌ها را می‌شود این‌طوری نام گذاشت: «سکسِ ابزاری». در این موارد یگانه یک‌کلام ایستاده بود که اشتباه می‌کنم و بِهِم تذکر می‌داد که به خاطرِ نداشتنِ سکسِ منظم و حسابی از آدم‌ها خوشم می‌آید، مدام مسئله جدایی دین و سیاست را پیش می‌کشید، من‌هم که سیاستم عینِ دیانتم شده بود، این شکلی به‌گا می‌رفتم: ابرازِ عشق می‌کردم، می‌خوابیدیم؛ هر کدام یک‌بار، رابطه‌ای به هم نمی‌رسید، تحلیل می‌شدم و عشق بود که دود می‌شد و به هوا می‌رفت.
یگانه که شروع کرد به تحلیل رفتن، نظریه‌اش دچار مشکل شد؛ ماهِ پیش می‌گفت حالا واقعن اون‌جاهایی که دین و سیاستشان از هم جداست چه گُلی به سرِ ملت زده‌ن، اصلن مگه میشه یه ایده‌ئولوژی پشتِ سیاست نباشه و مگه دین ذاتن چه فرقی با بقیه‌ی ایده‌ئولوژی‌ها داره، تهش هم مثل همیشه تأکید کرد که چپ‌ها چقدر اشتباه می‌کنن… یقینش رفته بود. حالا واقعیت این است که من و یگانه با هم فرقی نداریم، هر کدام یک جور می‌بازیم، فقط دلایل باختمان را متفاوت صورت‌بندی می‌کنیم، شاید هم همه‌ی این‌ها به خاطر این است که پیش دو تا روانکاوِ متفاوت می‌رویم، همین قدر ساده، همین قدر تخمی!
بهش گفتم می‌خواهم از این به بعد «سکس برای سکس» را سرلوحه قرار بدهم؛ سکسی که هیچ کارکردِ دیگری جز خودش ندارد، نه لذت و نه رابطه: منظورم دقیقن سکسِ خودبسنده است، بعد حرفمان کشیده شد سمتِ فیلمی که این اواخر دیده بودیم.
با ایده‌ی جدید یک بار خوابیدم، مست یا نشئه نبودم، در کل می‌توانم بگویم هیچ وقت انقدر درد نکشیده بودم: دقیق مثلِ وقتی جدا می‌شدم.